Αρκετά

Και από τότε που είδα αυτό μετακομίζω εδώ. Αρκετά με τον blogger και τις πολιτικά ορθές απαγορεύσεις του.

(ΥΓ. Η μετακόμιση στο wordpress είναι πλήρης. Σχόλια, κείμενα, εικόνες, τα πάντα όλα.)

Η απάτη των εκλογών

Όλο και περισσότεροι ημεδαποί αντιλαμβάνονται την απάτη των εκλογών. Απόδειξη τα ολοένα μεγαλύτερα ποσοστά αποχής. Και δώστου κλάμα τα talking heads ότι αδιαφορούμε και γινόμαστε απολιτίκ.

Η ουσία είναι ότι οι εκλογές εδώ και πολλά χρόνια είναι μια συναλλαγή. Προωθούνται για βουλευτές εκείνα τα λαμόγια που με μπίζνες με τοπικούς επιχειρηματίες θα εξασφαλίσουν ροή ρευστού στα ταμεία του κόμματος. Και τα κονομάνε όλοι. Γι’ αυτό και βλέπεις περίεργα φανάρια στη μέση του πουθενά, άτεχνα συντριβάνια πίσω από κτίρια, μυστήριες ασφαλτοστρώσεις σε αδιέξοδα και άλλα πολλά “έργα υποδομής” ας γελάσω. Φυσικά κόστος έργου τοποθέτησης κρασπέδου μήκους 20 μέτρων, διακόσια δις ευρώ. Χα χα χα, μα ποιους κοροιδεύουν. Τόση έλλειψη φαντασίας πια. Ας ανακοινώσουν την κατασκευή παγκακίων με πλαστικές πούτσες –θα είχε σουξέ.

Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί οι γελοίοι τύποι κονομάνε χοντρά. Κομματικοί φίλοι εργολάβοι, υπεργολάβοι, μελετητές, δικηγόροι, δημοσιουπαλληλάρες μεσολαβητές, ιδιαίτεροι δημάρχων, η νομαρχέσα, η δημαρχέσα κι όλα τα γελοία υποκείμενα που σκούζουν “είμαι αιρετός εγώ!”. Σκατά και ψόφος στη δημοκρατία σας.

Για μένα από πολλά χρόνια η μόνη διαφορά ενός ημεδαπού από έναν αλλοδαπό είναι ότι ο πρώτος έχει βύσμα ενώ ο δεύτερος όχι.

Το σώβρακο του πολιτικού

Πόσα σώβρακα, κυλότες και σουτιέν θα ιδρώσουν απ' τα φώτα των στούντιο. Να ένα ενδιαφέρον θέμα: τα εσώρουχα του πολιτικού μετά από τηλεοπτική εμφάνιση.

Να ένα καλό κριτήριο: ο (η) πολιτικός μετά απ' την τηλεοπτική εμφάνιση θα βγάζει σώβρακο - κυλότα - φανέλα - σουτιέν - κάλτσες - καλτσόν και θα βλέπουμε ποιανού έχει βρωμίσει πιο πολύ. Και θα ψηφίζουμε αυτόν με το χεσμένο σώβρακο επειδή θα είχε τσίπα.

Τίποτε χαμερπέστερο των εκλογών. Λαμόγια, κλέφτες, κατακάθια, αποτυχημένοι. Αν υπήρχε μαγικός τρόπος να εξαϋλωθούν όλοι οι συμμετέχοντες θα ξεβρώμιζε η χώρα.

Ταυτόχρονα όμως παίζεται και χοντρή κονόμα. Οι στελεχάρες από τώρα τηλεφωνιούνται με τους νηστικούς εργολήπτες, μικρούς και μεγάλους, για τη μίζα που θα καταλήξει στο κομματικό ταμείο.

Έλληνες: Λαός νάρκισσος

Είμαστε νάρκισσος λαός.

1. Με ιδέες μεγαλείου και σπουδαιότητας όσο κανείς άλλος.

2. Με φαντασιώσεις αχαλίνωτης επιτυχίας. Εμείς βγάζουμε όλους του επιστήμονες έξω, όλους τους γιατρούς, όλους τους καθηγητές.

3. Πιστεύουμε ότι είμαστε περιούσιοι, μοναδικοί και ανάδελφοι.

4. Απαιτούμε θαυμασμό απ' όλους, ακόμη κι απ' τους δήθεν εχθρούς μας.

5. Πιστεύουμε ότι δικαιούμαστε να κρίνουμε ιστορικά (και όχι μόνο) όλους τους υπόλοιπους.

6. Είμαστε πολιτιστικά αλαζόνες.

7. Μνησικακούμε εναντίον δήθεν εχθρών μας.

Τα παραπάνω είναι 7 κριτήρια. Σύνολο υπάρχουν 9. Χρειάζονται μόνο 5 για να χαρακτηριστεί κάποιος νάρκισσος.

Ως νάρκισσος λαός έχουμε και μια ναρκισσιστική θρησκεία. Ακόμη και το όνομά της είναι ναρκισσιστικό: "Ορθοδοξία". Μόνο εμείς έχουμε τη σωστή πίστη και γνώμη. Παγιδευμένη στις (ναρκισσιστικές) ομφαλοσκοπίες του Γρηγορίου Παλαμά που οι ξένοι θεολόγοι γελάνε όταν τ' ακούνε.

Έχουμε παγιδευτεί στην αυτοεικόνα μας. Και πόσο λατρεύουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ όπου με κάθε ευκαιρία μας δείχνουν τι λένε έξω για μας σε κάθε ανόητη ή προσβλητική περίσταση. Αλλά ο νάρκισσος τις προσβολές τις εκλαμβάνει ως ζήλεια.

Θα λατρέψουμε αυτόν που χαϊδεύει τον ναρκισσισμό μας. Και θα μισήσουμε αυτόν που θα προχωρήσει σε σοβαρή κριτική.

Κατ' εξοχήν παράδειγμα λαϊκίστικου χαϊδέματος ήταν ο Λαζόπουλος και παλαιότερα ο Χάρυ Κλύν.

Παράδειγμα λόγιου χαϊδέματος ήταν ο Παλαμάς, ο Ελύτης, ο Παράσχος και γενικώς όσοι δοξάσθηκαν εν ζωή.

Μοναδική εξαίρεση κρατώ τον Καβάφη. Αυτός μας κατάλαβε καλύτερα απ' όλους. Αλλά επειδή ήταν ευαίσθητος στα συναισθήματα, μας φέρθηκε τρυφερά, συνειδητά προσποιούμενος ότι μας έκανε χατήρι σαν σε μονάκριβο κανακάρη. Σοβαρή κριτική έγινε μόνο από μόνιμους κατοίκους εξωτερικού -εδώ κινδύνευαν.

Και κάτι δυσοίωνο: ο νάρκισσος δεν θεραπεύεται ποτέ. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Έχω ετοιμάσει (σχεδόν) ένα κείμενο με τις φετινές περιπέτειές μου στο εξωτερικό. Μένουν κάποιες λεπτομέρειες. Μου είναι τόσο δύσκολο να το τελειώσω. Γιατί άραγε; Υποθέτω επειδή δεν θέλω να τελειώσω και το τελευταίο after burn των ευρωπαϊκών μου διακοπών. Θέλω να διαρκέσει για πάντα. Να έχω μια τελευταία "ευρωπαϊκή εκκρεμότητα" μέσα στο μίζερο περιβάλλον της ελληνικής πραγματικότητας. Ανεπαρκής χώρα η Ελλάδα. Αν δεν είμασταν στην Ε.Ε. πιθανότατα να χαρακτηριζόμαστε σαν failed state.

Να τι θυμάμαι απ' την Ελλάδα: αυθαιρεσία, αναισθησία, κακογουστιά, ασυδοσία, βλακεία, αυτοτραυματισμός, εσωστρέφεια, ατομικισμός, μισαλλοδοξία, προχειρότητα, υποκρισία, παραλογισμός, ακρότητες, διαφθορά. Και, τι ειρωνεία, μια αιώνια λατρεία του εφήμερου. Που; Στη δήθεν χώρα που γέννησε το αιώνιο κλέος. Ποιον κοροϊδεύουμε; Τους έξω, σίγουρα όχι.

Είμαστε το χειρότερο κομμάτι της Ευρώπης. Και θα είμαστε για πάντα.

Δυστυχώς γύρισα

Ελβετία, Γερμανία και Ολλανδία, 25 μέρες.

Τα καλοκαίρια

Ώρες ώρες μου φαίνεται ότι το ελληνικό καλοκαίρι έχει κάτι το νεκρικό, το πένθιμο. Μυρωδιά νεκροθαλάμου.

Ίσως να είναι ο στίχος απ' το "καλοκαίρι" του Σαββόπουλου.

Ίσως να είναι εκείνη η ζοφερή στιγμή. Κατακαλόκαιρο του 1976. Κρήτη, Ηράκλειο. Αλήτευα στα νεκροταφεία και οι χήρες μου δίνανε κόλυβα. Κάποια μέρα, 11 το πρωί, ακουμπισμένος σ' ένα παγκάκι ακούω ουρλιαχτά. Ήταν πίσω απ' τα κυπαρίσσια. Είχε πνιγεί ένα παιδί 14 χρονώ στη θάλασσα. Το κήδευαν αυθημερόν. Πέτυχα τη στιγμή που πέφταν τα χώματα χρώματος ανοιχτού καφέ πάνω στο άσπρο φέρετρο μέσα στο μεγάλο λάκο.

Ίσως να είναι η καλοκαιρινή όψη της τρίτης έκδοσης του "Νησιού του Νεκρού" του Boecklin.

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Boecklin τον εμπνεύστηκε απ' το Ποντικονήσι της Κέρκυρας κατακαλόκαιρο.

Έχουν κάτι το υπαρξιακό τα καλοκαίρια. Αυτή η ανάπαυλα μετά τη φρενήρη Άνοιξη και τον πυρετό "να κλείσουν οι δουλειές πριν μας πιάσουν οι ζέστες". Και της εργασιακής έξαψης του Χειμώνα.

Όπως οι ζωές μας απ' την ανάποδη. Μια λάμψη ανάμεσα σε δυο αιώνια σκοτάδια. Το Πριν και το Μετά. Μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα σε δυο άπειρες σκοτεινές θάλασσες.

By glenn,

August 18, 2009, A'dam, The Netherlands.

Παράθυρο στο φως

Μείωση 24,2% σημείωσαν τα έσοδα από τον τουρισμό για το πρώτο πεντάμηνο του 2009.

Έτσι λένε οι ειδήσεις. Για πολλοστή χρονιά σερί ετοιμάζομαι κι εγώ να συνεισφέρω με χαρά στη μείωση. Και πάλι θα προτιμήσω εξωτερικό για τις διακοπάρες μου και φυσικά τον πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης.

Δεν βλέπω την ώρα να φύγω απ' αυτό το μπουρδέλο και να μείνω σε ένα μέρος με νόμους, τάξη, ευκοσμία, φύση, κανόνες.

Να μιλήσω κάποια άλλη γλώσσα απ' αυτήν τη δύσχρηστη που "μου έδωκαν" (με ρώτησαν πριν "μου τη δώκουν" αν τη θέλω;)

Να ακούσω κάποια άλλη μουσική από τα φασιστικά επιβεβλημένα μπουζούκια.

Να δω άλλα σώματα, άλλες φυσιογνωμίες, άλλες οδηγικές συνήθειες. Να δω ευγένεια, αστική τάξη κι όχι μπουρτζόβλαχους που νομίζουν ότι ο κόσμος τους ανήκει.

Να φάω φαί της προκοπής κι όχι τα δηλητήρια εδώ -greek salad με ταγγισμένο λάδι.

Να βρω τη δροσιά των Άλπεων κι όχι το μολυσμένο λιοπύρι της Αττικής.

Ένα βιβλίο που μόλις βγήκε στις προθήκες και κάνει στρατηγικές προβλέψεις για τα επόμενα 100 χρόνια αναφέρει ότι η Τουρκία θα γίνει υπερδύναμη στα επόμενα 30 χρόνια. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

MD House και το ελλαδαριό

MD House είναι μια σειρά που έδειχνε στο STAR. Αφορά τις περιπέτειες ενός σούπερ διαγνωστολόγου που σαν άνθρωπος είναι κυνικός.

Ο House ενεργεί πάντα με πειθώ. Φέρνει καλά επιχειρήματα σχετικά με το τι πρέπει να γίνει, και επιβεβαιώνεται αρκετά συχνά απ' τα γεγονότα.

Η σειρά αφορά πραγματικά περιστατικά, διαμορφωμένα βέβαια για το απαραίτητο storytelling. Ωστόσο μέσα στα σενάρια των επεισοδίων υπάρχει ένα στοιχείο εντελώς εκτός πραγματικότητας.

Το πράγμα πάει περίπου πάντα έτσι: Υπάρχει ας πούμε μια διαφωνία ανάμεσα στον House και στον Χ. Ο House διατυπώνει τη θέση του. O X φέρνει αντιρρήσεις. Τότε ο House επανέρχεται με ένα πιο λεπτό επιχείρημα. Ο X ξαναντιστέκεται. Τότε ο House φέρνει ένα εξαιρετικά λεπτό επιχείρημα που βασίζεται σε πολύ ντελικάτους κανόνες λογικής και γεγονότα. Τότε ο X συμφωνεί.

Τη λέξη "ελλαδαριό" την έβαλα, όχι γιατί από την Ελλάδα λείπουν οι House. Υπάρχουν μερικοί. Απ' την Ελλάδα λείπει πάντα ο X.

Λείπει ο Χ που θα μπορέσει να παρακολουθήσει ένα λεπτό επιχείρημα. Συνήθως ο έλληνας στον δεύτερο κύκλο επιχειρημάτων κατεβάζει στόρια. Δεν φταίει αυτός. Αυτός απλά υπάρχει. Φταίει η σκάρτη πρώτη ύλη.

Money Talks and Bullshit walks

Η συμμορία του Βλαστού έκανε τόσα και
τόσα. Πρωτοφανή για την ελληνική
πραγματικότητα. Αλλά ουδείς έδινε την
παραμικρή σημασία. Μέχρι που έκαναν το
λάθος.

Ποιο είναι το λάθος; Ο Παναγόπουλος.
Τους έδωσε τριάντα εκατομμύρια και δεν
κουνήθηκε το φρύδι του. Χοντρός λεφτάς.
Απ' τη στιγμή που άγγιξαν τον πλούσιο
υπέγραψαν την θανατική τους καταδίκη.
Κοινώς τους έσκισαν τον κώλο.

Its a rich man's world!